eindejaarsconcert
Met dezelfde inhoud als aan 't kanon!
Kijk en luister naar deze generatie studenten zonder vooringenomenheid, zonder verwachtingen, zonder nood aan samenhang en geniet, erger u of laat u ontroeren. Hoe Leit Dit Kindeke is een samenwerking tussen de studenten jazz/lichte muziek, muziekproductie en drama. De muziek wordt gebracht door de Big Band van Conservatorium Hogeschool Gent o.l.v. Marc Godfroid met als gastvedette Sofie. De voordrachten worden verzorgd door de dramastudenten van het Conservatorium o.l.v. Chokri Ben Chikha. Presentatie: Lieve Vercauteren.
Hoe Leit Dit Kindeke
Een B3 drama- & onderzoeksproject, te zien aan 't kanon op de kruising van de Langemunt en de Vrijdagmarkt, Gent | teksten en spel: Anne-Charlotte Bisoux, Geert Belpaeme, Joy Van den Driessche, Lize Pede, Maya Wuytack, Seppe Cosyns en Sielke De Mulder o.l.v. Chokri Ben Chikha
werd gespeeld op di 9, wo 10 en vr 12/12/2008
Wat mag u verwachten:
- Barak Obama!
- Openhartigheid over gebroken liefdes, verloren verlangens en vergane hoop!
- Onvoorspelbare, ontwapenende en eenvoudige dramastudenten vol energie!
- Schoonheid van een andere orde dan we gewoon zijn!
- Er mag niet gelachen worden!
uw vuile muile
concept, tekst en regie: Seppe Cosyns | met Anne-Charlotte Bisoux, Freek Mariën, Geert Belpaeme, Lieselotte De Keyzer, Thomas Dhanens en Joy Van den Driessche | flyerontwerp: Lize Pede | werd gespeeld za 1, zo 2 & za 8/11 20:00 en zo 9/11 15:00 in het Van Crombrugghe’s Genootschap, Huidevetterskaai 39, 9000 Gent
Een voorstelling over de banaliteit van onze dagelijkse ruzies. Hoe komt het dat onze frustraties zich altijd moeten afreageren op de mensen die wij het liefst hebben. Van waar komen al die frustraties. Waarover maken we ruzie? Is het conflict überhaupt wel het echte conflict, of heeft deze veel diepere oorzaken. Wat is den druppel? Waarom worden we agressief? Is het nodig om af en toe eens in conflict te gaan? Hoe reageer je op iemand die in alle staten is? Waarom doet iemand iets verkeerd? Wat zijn de waarden en normen? Hoe zinloos is dit niet allemaal: 'het dagelijkse gevecht'? Hoe kun je rustig praten als iemand je heel veel pijn heeft gedaan? Waarom willen we dan zo graag terug iemand veel pijn doen? Ligt het in de aard van het beestje om mensen pijn te doen of gebeurt het allemaal per ongeluk? Waarom slaan kleine kinderen elkaar. Van wie leren ze dat? Waarom is vergeven zo moeilijk? De grens tussen haat en liefde is zo klein, hoe komt het dat je op het ene moment iemand doodgraag ziet en op het andere moment hem of haar dood wenst? Waarom is zoeken naar een harmonie zo moeilijk? Hoe zinloos zijn sommige discussies niet? Waarom heb je dat zelf niet door. Hoe sterk zijn emoties?
naakter!
Bachelorproef van Kalina Malehounova | spel: Kalina & The Man | gespeeld op donderdag 4/9 om 20:00 campus Bijloke, L4
Stel je voor dat ik een plumeau in mijn hand heb. Ik ga flink tekeer. Vind je dat geil? Geil? Tais-toi!
Ik weet precies hoe het zit tussen ons.
Kijk ... het zit zo.
Jij was blij met jezelf voordat je mij ontmoette, ja?
Ik was blij met mezelf voodat ik jou ontmoette, ja?
Toen ontmoeten we elkaar.
We herkenden dat bij elkaar.
Vonden dat leuk aan elkaar.
En werden verliefd op elkaar.
Vrouwen. Van de Man. Van de Zoon.
bachelorproef van Tom Van der Velde, Sofie Van den Bossche, Saskia Verstiggel en Lien Wildemeersch
concept/tekst/regie: Tom Van der Velde | spel en tekstbijdragen: Sofie Van den Bossche, Saskia Verstiggel, Sanne Haenen & Lien Wildemeersch | productie: Sarah Poesen | werd gespeeld op zo 22, ma 23 en di 24/6 20:30 in de Eskimofabriek, repetitieruimte NTGent, Widoauwkaai 25
"Vol verlangen heb ik op de Heer gewacht en hij boog zich naar mij toe, hij heeft mijn roep om hulp gehoord.Hij trok mij uit de kuil van het graf, uit de modder, uit het slijk. Hij zette mij neer op een rots, een vaste grond voor mijn voeten. Hij gaf mij een nieuw lied in de mond, een lofzang voor onze God. Mogen velen het zien vol ontzag en vertrouwen op de Heer."
1969. Charles Manson en zijn Manson Family shockeren Amerika en de rest van de wereld met hun gruwelijke moordpartijen. Manson pleegde deze beruchte moorden echter niet zelf... De opdracht werd uitgevoerd door vier van 'zijn' vrouwen. Vier vrouwen op zoek naar liefde, geluk, de zin van het leven, vrijheid en redding. Ze zien in Manson de ultieme Messias, hun Jezus Christus, die hen alle antwoorden geeft. Ze geven hun identiteit op voor de groep en voor het grote doel, zijn doel. De maatschappij laten boeten. Beschermen is aanvallen. Een voorstelling over indoctrinatie, zoeken, vrouwen, moorden in elke zin, redding, identiteit, oorlog maar vooral met veel liefde. àlles voor de liefde.
"Liefde verjaagt onenigheid - Reinigt je ziel, begraaft de strijd -gewoon beginnen bij jezelf, langzaam naar buiten toe - Neem elkaars handen, smeed nou die banden toe - Hoor je die verre kreet - Geen mens vraagt dat leed"
"We were all called Charlie's girls, but Charlie often told us, in fact every day he told us, 'You people do not belong to me, you belong to yourself.' But I personally thought that I belonged to Charlie. He had sexual intercourse with all of us girls. In the begining I was jealous until I came to an understanding that he was only making love to the girls for the purpose of love and also to give them back to themselves. We-- the girls-- had sexual relations with each other. There was no limit to what I'd do for him. I was in love with the reflection and the reflection I speak of is Charlie. As the leader of the Family he was Christ and Satan simultaneously.""It was the most exciting sexual experience in my life. I felt an urge to drink her blood. It was slick and I brought my hand to my face and I could smell the blood. I opened my mouth and licked it on my fingers... I wanted to carve out Tate's unborn child and bringing it to Charlie wrapped in a towel. How proud Charlie would be if I presented him with the baby cut from the womb of the woman. I desired to cut out the heart and eat it, and skewering the baby and roasting it in a bonfire."
- maandag 23/6/2008
- B1 dramamaraton 'eigen dramaprojecten'
- 15:00 L2 → Red Smile van en met Thomas Dhanens en Lieselotte De Keyzer
- 16:00 L2 → Mama Filmster van en met Adrian Sack
- 17:00 L2 → Rigor Mortis van en met Brecht Vermeersch
- 18:00 L2 → Sus Scrofa van en met Katrien Valckenaers en Laura Vroom
- 19:00 L2 → Cruci-Fire van en met Bart Danckaert
Old Times
van Harold Pinter, vertaling Sam Bogaerts | regie: Mieja Hollevoet | scenografie: Hanne Jacobs (stage PoPok) | spel: Delfine Bafort, Leen Verheyen en Gabriel Rios a.g. | productie: Conservatorium Hogeschool Gent | werd gespeeld op 11, 12 en 13/6/2008 20:30 te Gent, Arca | op ma 16, di 17 & wo 18/6 20:00 te Antwerpen, Toneelhuis repetitieruimte Leopoldstraat 31 a (grote poort naast kapper Patrick) | op vr 20/6 16:00 & 20:00 te Amsterdam (iTs Festival), Compagnietheater
Iets is niet noodzakelijk waar of onwaar. Het kan waar en tegelijk onwaar zijn.
“Er zijn dingen die je nog weet, al zijn ze misschien nooit gebeurd. Ik herinner mij dingen die misschien nooit gebeurd zijn maar als ik eraan terugdenk gebeuren ze.” Anna in Old Times
Drie mensen leveren een gevecht met elkaar over de definiëring van het verleden en de controle over mekaar. Herinnering wordt een wapen. Herinneringen kunnen niet geverifieerd worden. Niemand kent de waarheid, maar iedereen gelooft dat hij ze heeft.
↑ repetitie Old Times, met Gabriel Rios, Leen Verheyen, Delfine Bafort, regisseur Mieja Hollevoet | © foto Cy Leong
Acheologie
Op maandag 9 juni 2008 had het 'Oude rotten Jonge Honden' festival plaats in Maastricht. Oude knarren die sedert jaren meedraaien in het theatercircuit in Vlaanderen en Nederland mogen een Jonge Hond kiezen die ze voorstellen aan een publiek van organisatoren, recensenten, liefhebbers en connaisseurs. Oude Rot Herwig Deweerdt koos Tim Bosman als Jonge Hond. Tim bracht die dag een openluchtspektakel: Acheologie. Over een man die passioneel opgraaft en bewaart wat anderen achteloos weggooien.
This Life Is Yours
NU-theater | concept en regie: Paola Bartoletti | arrangementen, composities, muziek: Dick van der Harst | zangcoach: Hilde Verheyen | choreografie: allen | co-productie met de Jazz opleiding | werd gespeeld in de ruwbouw van de nieuwe studio's van Les Ballets C de la B op do 5, vr 6 en za 7/6 20:00 | met Anne Charlotte Bisoux, Bart Vervaeck, Darya Kuznetsova, Dick van der Harst, Fien Van Snick, Freek Mariën, Geert Belpaeme, Jouni Isoherennen, Joy Van den Driessche, Kalina Malehounova, Lander Gyselinck, Lise Bouttery, Lize Pede, Lotte Vandersteene, Maya Wuytack, Michaël Ghekiere, Nele Van den Broeck, Pascale Wouters, Rita Billiard, Sanne Haenen, Sarah Van Overwaelle, Seppe Cosyns, Sielke De Mulder, Tiemen Van Haver, Yemi Oduwale | lichtontwerp en techniek: Tom Timmerman | productie, groentjes en koffie: Sam Bogaerts
Is this your life?
Be welcome be welcome,
become the image that befits you well.
It suits you, charms you,
boots your pleasure and excitement
(this is not the mirror but the mind)
but in truth we lie ...
and dream of what has never been our purpose.
This is your life
now change it
and rely on fantasy,
indulge in pain and grief
- you like it do you -
and tamper with a wound that could have mended
cause only bleeding makes a scar!
This Life Is Yours - repetitiefoto © Thomas Dhanens ↑ thomasdhanens.be
Zout- en Vaatpepertjes
van en met Joy Van den Driessche en Darya Kuznetsova | naar het kortverhaal 'De Vermageringskuur' van H.G. Wells | gespeeld op vr 30/5 19:00 campus Bijloke, L4
download de flyer →
Het bewonderenswaardigend dieet van Pyecraft en Joycraft, 2 vrienden, 1000 'en kilo' en slèchts 1 recept. Veel vel over been, maar zij gaan tot op het bot. Verrassend ontlastend. EnJoy Darya!
Het Gemortel Kombat van het Desbetreffende Zwaargewicht
van en met Yemi Oduwale en Rita de Pita | werd gespeeld op vr 30/5 20:00 en 20:30 Campus Bijloke, buiten op de bunker nabij L4
download de flyer →
Atlas (Oud-Grieks: Ἄτλας - « de drager », van τλάω / tláô, « dragen, ondersteunen ») is een figuur uit de Griekse mythologie. Atlas draagt volgens de legende het hemelgewelf op zijn schouders en is de grondlegger van het Atlasgebergte. Volgens de legende probeerde Atlas een verdwaalde Perseus weg te jagen. Maar Perseus gebruikte het hoofd van Medusa om Atlas in steen te veranderen en toen hij neerviel, ontstond het Atlasgebergte. Er bestond toen nog geen tijd, alleen de eeuwigheid was daar. Of niet soms ...??? Jaren, eeuwen, levens gingen voorbij, en het onbeantwoorde bleef onbeantwoord. Of niet soms ...??? De mythe als een tandpastareclame. Of wel soms ...???
Gek van Liefde
van en met Simon De Winne | gespeeld op vr 30/5 21:00 en 21:30 Kopergietery, boven het foyer
Fando en Liz
naar Fernando Arrabal, met Elien Hanselaer en Timeau De Keyser | gespeeld op 30/5 22:00 Kopergietery, grote zaal
Muze
van en met Wytske Versteeg → gespeeld in mei 2008, 1 persoon per voorstelling, campus Bijloke, oefenlokaal 2
download de flyer →
Zoveel Dingen in de Wereld
Nele Van den Broeck & broer Willem
Een voorstelling met drie vieze woorden en één vies liedje! Ridder Willem (9) en Jonkvrouw Nele (23) gaan op avontuur. Met de boot. Of met het vliegtuig. Of toch met de bus. Nele is geen goede avonturier. Ze maakt de wereld heel ingewikkeld. Maar Willem zal haar wel beschermen, hij is tenslotte een ridder ...
Moderne Monsters
'eigen dramaproject' B2 van Anne-Charlotte Bisoux en Sielke De Mulder | gespeeld op ma 26 en di 27/5 20:00 campus Bijloke, L4
download de flyer →
Vroeger bestonden de sfinx, het caledoniaanse zwijn, de tritonshoorn, de boeman, de gelaarstde kat ... Nu niet meer, maar het kan gebeuren dat we af en toe toch nog vreemde en monsterlijke fenomenen ontmoeten ... Een zeurende vrouw, op zoek naar haar poes, in haar tuin ... Maar ze vindt er enkel een koppeltje op haar trampoline. Een vrouw op de rand van het trottoir ... Maar niemand weet of ze echt bestaat. Een vrouw met een fruitpers ... Met een schuine, dunne streep op de plaats waar haar mond zou moeten zitten ... Een collage van kleine mensen, alleen tussen al de rest ... Soms met twee of met een kat of een hond, maar toch altijd nog ietsje meer alleen dan samen.
Rund
'eigen dramaproject' B2 Lize Pede | gespeeld op di 27/5 21:00 campus Bijloke, L4
"Rundvee (Bos taurus) is een diersoort uit de evenhoevige tak van de orde Cetartiodactyla, familie Bovidae. Het vrouwelijke dier wordt een koe genoemd, het mannelijke dier een stier. Een os ten slotte is een gecastreerde stier."
download de flyer →
Poppenkast met Jotie T'Hooft: in het gedicht
van en met Hans Mortelmans en Maxim Storms
download de foto © Sam Bogaerts →
Loose a Lot
concept, tekst, spel Loes Carrette en Lotte Vandersteene | campus Bijloke, L4 26/5
Ik ben een vluchteling in mijn eigen hoofd. Op een dag ben ik opgestaan en heb mijn spullen gepakt. Een groot deel van onze hersenen is werkloos. Amerika is nog niet ontdekt. Amerika moet gewoonweg nog ontdekt worden. Ik ben een vluchtende ontdekkingsreiziger in mijn eigen hoofd. Op een dag ben ik opgestaan, heb mijn spullen gepakt en nu ben ik op weg.
download de flyer →
Exit Mundi
concept, tekst & regie Tiemen Van Haver | met Freek Mariën, Geert Belpaeme en Sarah Van Overwaelle | gespeeld op ma 26/5 campus Bijloke, L4
... we hebben wereldwijd metingen gedaan.
De 2004 MN4 zal op 26 mei 2008 met 66,6 percent kans de
aarde raken.
Een hoos van vuur en pijn,
Kilometers hoog.
Alles smelt.
Iedereen verdampt.
download de flyer →
Homo Passionalis Pis
268 foto's HPP ... © Tom Van der Velde
tekst en spel: Fien Van Snick en Geert Belpaeme | coaching: Valérie Vertenten | kostuumontwerp: Caroline Verbrughe | scenografie Dirk Van Oosterwyck | mentor: Sam Bogaerts | gespeeld op di 20, wo 21 en do 22/5/2008 om 20:00 campus Bijloke, L4 |
Toen Archimedes ooit 'Eureka!' riep, liep hij in zijn bloten over 't straat. Exhibitionisme in verheerlijkte vorm. Passie is geen hoog gevoel, passie is niet spiritueel of religieus, niet van de geest, noch van het gevoel. Passie vloeit door de aderen en spuugt uit je lichaam, passie is een broek vol goesting, een onvermijdelijke uitbarsting van zaad en slijmen.
download de flyer →
Zin
'eigen dramaproject' van Maya Wuytack (B2) met o.a. Lien De Coster, Brecht Vanmeirhaeghe, Serena Wuytack, Joy Van den Driessche, Darya Kuznetsova, Nele Van den Broeck, Filip Debosschere, Margriet Dehaene, koor ... | gespeeld in de grote kerk van het Rabot, Bij Sint-Jozef 13, 9000 Gent op do 15/4 19:00 en 21:00 & zo 18/4 19:00 en 21:00
Het leven is een tasten in het duister.
Pas bij ons sterven zien we het licht,
maar waarop schijnt dat licht?
Zin is een zoektocht naar wat en waarom wij
zijn; hoopjes zintuigen gedreven door onze zinnen, ons
uitdrukkend in zinnen, op zoek naar de zin van ons zijn. En
tot voorgoed de stilte valt, ligt de waanzin op de loer.
De lichamen van de toeschouwers die in gangbare
theatervoorstellingen in het donker worden weggestopt,
krijgen in deze voorstelling een centrale plaats. Door
middel van een blinddoek worden de toeschouwers
teruggeworpen op hun lichamelijkheid en verbeelding. Dit
maakt hen even sterk verbonden als afzonderlijk. De
zintuiglijke impulsen brengen hen tot overgave. Er wordt
binnengedrongen in hun zijn. Hun betekenis staat
voortdurend ter discussie. Het universum van deze dromende,
denkende, voelende wezens is de plaats waar de voorstelling
zich afspeelt. Daar worden zij bewust van hun gevoeligheid,
hun kwetsbaarheid en ten slotte: hun sterfelijkheid.
Laat je blinddoeken, geef je over!
download de flyer →
Het Geslacht Borgia
gespeeld op vr 9, za 10, wo 14, do 15, vr 16 en za 17 mei om 20:00 (tournee door Vlaanderen in oktober/november 2008) → locatie: Eskimofabriek, Gent ... | meer informatie op www.toneelgroepnunc.be | co-productie theatergroep Nunc & Drama Gent
tekst & regie: Benjamin Van Tourhout | spel: Charlotte Campion, Laure Campion, Leen De Veirman, Leen Roels, Tom Van Bauwel, Gert Winckelmans en de 'Drama Gent' studenten Gilles De Schryver, Bert Dobbelaere & Lien Wildemeersch | choreografie: Darren Ross | compositie: Jan Van Outryve | dramaturgiestage Saskia van den Kieboom
Ik wil dus ... ik wil.
Van seks tot religie.
Van moord naar verlangen.
Van lachen en wenen.
Van willen en niet kunnen.
Historische verhalen maken een nieuw verhaal over de strijd tussen groot en klein, tussen goed en kwaad. De Borgiaclan is al eeuwenlang een bron van legendes, toneelgroep NUNC maakt er de zijne van. Het geslacht Borgia is geen brok geschiedenis maar verleidelijk muziektheater, het vertelt over de beruchte familie Borgia die in 1492 de macht grijpt in het Vaticaan. De Borgia tonen zich monsters in wat het 'heiligste' zou moeten zijn. Ze onteren met plezier elk ritueel, hakken zich een weg in hun eigen leegte. En dat alles met de bravoure van een troep kwajongens. Ze houden zo lang mogelijk het masker van het feesten op. Tot ook het masker van de lach breekt. Als God alles geeft, mag de mens dan alles pakken? Op toneelgroepnunc.be vind je meer informatie én repetitiefoto's.
Teer Labyrint
Een theaterproject van theaterkostuumontwerpstudent Miep Embrechts en Drama Gent-masterstudent Lise Bouttery ... bij Dirk en Pascalle (maximum 15 toeschouwers!) op woensdag 14/5 om 20:00 & 21:15 | gespeeld binnen het kader van www.debom.be, een initiatief van deviezegasten.org → De Vieze Gasten, Reinaertstraat 125 te Gent
Hoe meer ik naar het lichaam kijk, hoe meer
ik het in zich bestaan voel, een geheim
en een betekenis voel hebben - teer
labyrint, vreemd aan het vege zijn.
Elk lichaam is een andere schriftuur,
en zo verzegeld binnen zijn limieten
dat vergeefs de geest deze textuur
doorvorst: hij krijgt geen toegang tot de mythe.
Het eeuwig werk: de hand, de blik die staarde
naar de vrouw, haar naakt gebaar, zozeer
alsof een bloem bewoog buiten de gaarde.
De schilder slechts weet hoe, hoe en wanneer
het lichaam zich vertoont in zuiverheid
die de ontkenning is van smart en tijd.
Carlos Drummond de Andrade, De
Liefde, natuurlijk
Hete Modderverhalen Voor Kinderen
naar Plautus en Terentius, door en met de B1 dramastudenten Lieselotte, Brecht, Simon, Maxim, Lise en Elien | gespeeld op za 17 mei om 20:00 en 21:15 in het Arenatheater, een klein openluchttheater in de Reynaertstraat, binnen het kader van www.de/5bom.be, een initiatief van deviezegasten.org → De Vieze Gasten, Reinaertstraat 125 te Gent
"Hoer!", brulde Sinterklaas, nadat zwarte Piet in zijn zak zomerpatatten had proberen pissen, maar niet slaagde omdat de wind zijn sneeuwballen bevroor. Tegelijkertijd besloten de melkboerinnen keihard te betogen tegen irritante melkkoeien en vergeten kokosnoten. Daarom ontblootte de professor nooit zijn kaalgeschoren borstkas tijdens het autorijden, maar wel wanneer Wiske zich manueel in het graf van Ambiorix bevredigde. Desalniettemin werd zij neerslachtig, met desastreuze, schreeuwerige konijnenoren tot gevolg, terwijl ze apetrots met mayonaise haar wildste fantasieën beleefde omdat die ongelooflijk vettig zijn ... Pinokio bemoeide zich met het zaakje door zijn neus in haar te steken, met een luidkeelse schreeuw tot gevolg! en toen was er ...
Derwazeens
van en met Sarah Van Overwaelle & Freek Mariën | gespeeld op wo 14/5 om 15:00, 16:15 en 17:30 in het Buurtcentrum Zaal Ooievaar, Kokerpark (maxiumum 60 toeschouwers) en op za 17/5 om 15:00, 16:15 en 17:30 bij Dirk en Pascale, Biezenstuk 48 (maximum 15 toeschouwers) | binnen het kader van www.debom.be, een initiatief van deviezegasten.org → De Vieze Gasten, Reinaertstraat 125 te Gent
er was eens een koninkrijk,
niet groter dan een bed.
enfin, het was een bed.
in dat koninkrijk stond een paleis,
de muren waren van deken,
de steunpilaren, trappen en balzalen
van prins en prinses.
de prins en zijn prinses waren de enige inwoners van dat
land.
ze kwamen ooit van buiten de grenzen,
maar waren in het deken en elkaar
verstrikt geraakt.
sindsdien wonen ze daar.
hun verhaallijn?
ze zien elkaar graag.
meer is er niet:
geen heksen, doornstruiken of draken in de weg.
de schrijver die hoopt op een spannend sprookje
heeft pech.
Doorzon
van en met Claartje van den Broek | gespeeld op vr 16/5 om 20:00 en 21:15 & za 17/5 om 22:30 bij Stien en Jeroen, Korhoenstraat 42 binnen het kader van www.debom.be, een initiatief van deviezegasten.org → De Vieze Gasten, Reinaertstraat 125 te Gent
Op de bank. Onder het tapijt. Achter de gordijnen. In de kast. Uit de kast. Heeft u misschien een idee waar de verliefdheid zich heeft verstopt?
In Doorzon speelt Claartje van den Broek verstoppertje met een wolk die altijd verliefd wil blijven. De wolk is haar beste vriend. Ze is er zelfs een beetje verliefd op. Ze hoopt dat hij bij haar blijft. Soms moet ze de ramen van haar huis dichtspijkeren om te zorgen dat hij niet verdampt. Een oprecht, oorspronkelijk, origineel, opzettelijk en plezierig theatraal ontmoeten dat voor zover zij weten binnen de perken blijft. Maar wie zijn zij eigenlijk om daar iets over te zeggen?
Theaterkostuum In Evolutie
dramastudent Sarah Van Overwaelle (Drama Gent B2) en student theaterkostuumontwerp Cecile De Mul presenteerden een kostuum in evolutie in de kerk Sint-Jan Baptist, Seghersplein, op zaterdag 17/5 om 20:00, 21:15 en 22:30 | binnen het kader van www.debom.be, een initiatief van deviezegasten.org → De Vieze Gasten, Reinaertstraat 125 te Gent
Goochelaar. Ballerina. Zangeres. Filmster ... Ik word later ... Of boekhouder. Vuilnisman. Architect. Notaris ... Ik ben ...
Het verschil.
De grens tussen dromen en realiteit is soms flinterdun;
En dan weer kilometers breed.
Elke dag is een show.
Bij het ontbijt bouwt je lepeltje in de cornflakeskom
Al trommelend de spanning op.
Tik. Tik tik. Tiktik.
Tiktiktiktiktiktiktiktiktiktik ...
Je gaat op in je fantasie.
Het lepeltje wordt een fanfare,
Je droom wordt steeds grootser,
Als een zeepbel die je opblaast
En mooi glimmend groeit groeit groeit tot
PAF ...
Terug naar af.
Heeft iemand het gezien?
Zag iemand wat ik deed?
Er viel net een fanfare, met zeepbel en al
PAF op mijn hoofd.
Even wil ik niet bestaan.
Met de zeepbel –PAF- mee in de lucht oplossen.
Mijn hoofd gloeit.
Mijn hoofd groeit.
Blijven lachen.
Zolang ik blijf lachen,
Ziet niemand iets.
PAF
’t is af.
Nele Van den Broeck: Liedjes Met Fouten
met Nele Van den Broeck en Mario Villar Sanjurjo | gespeeld op do 15/5 om 21:15 bij Pieter en Els, Drongensesteenweg 125, binnen het kader van www.debom.be, een initiatief van deviezegasten.org → De Vieze Gasten, Reinaertstraat 125 te Gent
Indiepop! Antifolk! LoFi! New Weird Europe! The Bruxelles Sound! Nele Van den Broeck zingt over wat je denkt maar niet durft zeggen. Ze maakt simpele liedjes met fouten over alledaagse tragedies. Grappig, aandoenlijk en herkenbaar.
Lonely and sad
You’ll be lying in your bed
Thinking maybe after all
I wasn’t so bad
www.myspace.com/nelevandenbroeck
Kust Ze
Bachelorproef van en met Pascale Wouters | gespeeld op di 22, wo 23 en do 24/4/2008 20:00 → campus Bijloke, L5
© Pascale Wouters met zelfontspanner →
Tekst? Who’s next? Ik. Alleen ik. Een vrouw met een geheim vertelt over een piepklein dorp waar de non-communicatie, zegt men, de overhand neemt. De werkelijke feiten vertellen een heel ander verhaal. Op haar zoektocht naar ene Floriaan ontmoet ze wolven, wordt ze binnengeloodst in een wereld vol geldige bewijzen en wordt ze, tegen wil en dank, geconfronteerd met haar verleden. Een duitsachtig, fragmentarisch leven dat zeker niet eindigt bij de dood maar waar je moet betalen om alsjeblieft te mogen sterven, en een monopoliaans dorp, als ze er al geraakt tenminste. En wie is die Felix die telkens haar pad kruist? Is hij nu al dood? Ik hoop het want hij zou het niet graag geweten hebben dat ik hem heb gebruikt. Laat ons bidden. Waarom ik dit nu allemaal schrijf, laat ik in het midden. Ze gooit geld in een put. Eén minuut stilte graag. Dat is wel genoeg voor vandaag. En doe die deur toe!
De Serre Van Cecile
gebaseerd op Het Huis Van Bernarda Alba van Federico García Lorca
gespeeld op di 15, wo 16, do 17 (20:00), zo 20 (15:00) & ma 21/4 (20:00); extra voorstelling di 22/4 (20:00) te Evergem / Wippelgem, in de serre van Philippe Bauwens, groene poort naast Doornzeelsestraat 125
Marijke Pinoy regisseert de 3e bachelor dramastudenten Delfine Bafort, Kalina Malehounova, Rilke Eyckermans, Saskia Verstiggel, Sielke De Mulder, Sofie Van den Bossche & Tom Van der Velde! | kostuums en productiewerk: Rachid Laachir en Cecile De Mul (TKO Antwerpen) | licht en techniek: Tom Timmerman
We leven mee met de weduwe Cecile die omwille van het overlijden van haar tweede echtgenoot voor zichzelf en de bewoners van haar huis een rouwperiode afkondigt. Aan haar vijf huwbare dochters verbiedt zij ieder contact met de buitenwereld. Dit veroorzaakt zeer heftige emoties die omwille van de dominante houding van de moeder vooral onderhuids worden verwerkt. Gans het stuk door woekeren onder de verzengende zon haat, bedrog en vooral seksuele onmacht en frustratie.
→ repetitiefoto © Tom Van der Velde ... méér foto's op Toms Picasa pagina en op http://picasaweb.google.nl/drama.gent
"... als ge wilt bleiten, kruip dan onder uw bed
..."
Cecile en haar dochters.
’t Is niet gemakkelijk.
En ze moet het alleen doen want Antoine is dood.
Hard zijn.
Geen emoties.
"Ik wil dat ge naar buiten toe een goeie indruk geeft.
Verstaan?"
Maar binnenin broeit er wat.
En ze ziet het niet.
Of ze wil niet?
Zouden We
een hypothetisch drama
"I could have been someone, well so could anyone" The Pogues
Zouden we zou geïnspireerd zijn op De Dingen van Georges Perec. Leen Verheyen en Tim Bosman zouden het gemaakt hebben. Stefaan Van Brabandt zou hierbij geholpen hebben. U had erbij kunnen zijn: het zou gespeeld zijn op di 8, wo 9, do 10 en vr 11/4/2008 20:00 → campus Bijloke, L4
Wanneer de gebruiksaanwijzing van het leven zoek is, moet er een worden bedacht. Dat proberen Leen en Tim. Ze bedenken allerlei manieren van leven. In de ijdele hoop iemand te worden, iets te betekenen. Het leven als denkoefening. Met de dood als happy end.
Het zou vergelijkbaar kunnen zijn met wat Cie De Koe doet, wat eigenlijk wil zeggen dat ze niet gaan spelen, of gaan doen alsof ze niet spelen. In elk geval is de relatie tussen spelers/niet-spelers en het publiek heel belangrijk. Dat wil niet zeggen dat het stand-up comedy of cabaret wordt, het blijft theater. Hoewel ook over de term theater te discussiëren valt: volgens Stefaan is het een feit dat de mensen verwachten dat ze naar een toneeltje gaan kijken, maar uiteindelijk wordt er geen toneeltje gespeeld, omdat er een zweem van iets documentairs over het gebeuren hangt en het publiek als het ware te gast is. Dat is in één keer ook de filosofie van Cie De Koe kort samengevat, de uitgebreide uitleg staat op hun website. Waarbij nog de kanttekening kan gemaakt worden dat mensen inmiddels al niet meer verwachten dat ze naar een toneeltje gaan kijken als ze naar De Koe gaan, ze bestaat/n tenslotte al bijna 20 jaar!.
Ik Verkies Mensen Boven Bloemenkool
do 20 en vr 21/3/2008 20:00 → in 'De Turnzaal', Jacob Van Maerlantstraat 57
Anne-Charlotte: "Als ik dit project in één woord moest uitleggen, zou ik graag zeggen 'de belachelijkheid doodt niet', de belachelijkheid om zichzelf te zijn, de belachelijkheid om over zichzelf te praten, in 't Frans of in 't Nederlands, met alle fouten die hier bij meekomen. Dit project heb ik vorig jaar geschreven na observatie van kleine dingen, na een lange onderzoek rond de tekst van Virginia Woolf. Het is ook een spel tussen fictie en werkelijkheid. Het praat over een koppel, een 'vrouw verloren', 'ik', over varkens, over bloemenkool, over wat de mensen kunnen zeggen, alles wat we in onze krankzinnige wereld kunnen vinden, ... Als je goesting hebt om een beetje te lachen en tegelijkertijd om te huilen, kunnen we daar nog misschien een beetje over lachen. Het is waarschijnlijk een van belangrijkste ding voor mij: lachen! Lachen over de domheid, lachen over mezelf, lachen voor de afschuwelijke dingen, en eerlijk zijn!"
Anne-Charlottte: "Si je devais décrire ce projet en une phrase, je dirai 'Le ridicule ne tue pas!', le ridicule d'etre soi-meme, le ridicule de parler de soi (dans sa langue ou dans une autre langue), avec toutes les fautes d'orthographes et les imperfections que ça comporte (tant pis pour les perfectionnistes!!). J'ai écrit ce projet l'année passé après avoir observer plusieurs petites choses, après une longue recherche autour des textes de Virginia Woolf, c'est aussi un jeu entre fiction et réalité. Cela parle d'un couple, d'une femme perdue, de moi, de cochons sauvages, de choux-fleurs, de tout ce que les gens peuvent dire, de tout ce qui se trouve dans ce monde un peu fou, ... Si tu as envie de rire (et en même temps de pleurer), alors peut-etre qu'on pourra rire ensemble! C'est sans doute une des choses les plus importantes pour moi, rire! Rire de la betise, rire de soi-meme, rire des choses les plus monstrueuses et rester honnete!"
Gaan Eten Met Herwig
dramaproject van en met Tim Bosman en Herwig Deweerdt | kok: xyz | gespeeld op wo 12, do 13 en vr 14/3/2008 20:00 → campus Bijloke, L4
Gebaseerd op het beruchte toneelstuk My dinner with André, van André Gregory & Wallace Shawn, dat bij ons bekend werd door de versie van Stan en Cie. De Koe. Een oudere regisseur en een jongere schrijver ontmoeten elkaar na lange tijd op restaurant. Ze vertellen elkaar over hun leven, hun werk, hun frustraties, hun liefde, hun angst, hun dromen.
Zijn jullie niet bijgekomen door zo avond na avond
uitgebreid te dineren?
De Schrijver: "Peter zeker niet." (lacht)
Van den Eede: "Op het einde begon ik ook wel goed te eten.
Maar Damiaan is zes kilo zwaarder geworden."
De Schrijver: "Dat is er weer afgegaan tijdens de vakantie.
Het spijtige was soms dat er na de voorstelling vaak over
het eten werd gesproken, en dat er werd voorbijgegaan aan
het gesprek. De conversatie tussen André en Wally is soms
schokkend, omdat ze toont hoe we in werkelijkheid soms met
elkaar omgaan. We snijden ook veel onderwerpen aan:
filosofie en politiek, maar ook twijfels en angsten. Het is
mooi dat je ook op die manier een dramatische spanning kunt
opbouwen. Het culinaire aspect is niet meer dan een decor,
een rekwisiet."
Van den Eede: "My dinner is theater zonder duidelijk
intrige, iets waar we met De Koe al jaren aan werken. André
en Wally zijn universele karakters naast elkaar. Ze staan
voor verschillende opvattingen over het leven. Maar
tegelijk loopt het allemaal erg door elkaar: het is niet zo
dat André een winnaar is en Wally een verliezer, dat de een
geslaagd is in het leven en de ander niet. Op den duur voel
je voor hen beiden een zekere vorm van sympathie."
Jullie hebben ook de auteur, Wallace Shawn,
ontmoet?
De Schrijver: "Dat was nogal ontluisterend. Hij kwam naar
Amsterdam en heeft daar het laatste uur van de voorstelling
meegemaakt. Stel je voor: de man die ik speel, komt
binnen."
Over De Vrouw Die Haar Schaduw Sleept
dramaproject van Elien Hanselaer (B1) en Lily Imschoot (Universiteit Gent, B3 Germaanse talen) ... een korte voorstelling, geïnspireerd door leven en werk van Sylvia Plath | meer informatie in dit pdf bestand
"Ik loop verloren rond, met rode hakken, rode handschoenen en een zwarte, wijde jas, bekijk mezelf in winkelruiten, autoruiten, autospiegels, … Een vreemdeling? Ja, een vreemdeling voor mezelf. Een vreemdeling met een scherper gezicht dan ik kende."
Maskeroen
Maskeroen van Rita de Pita (Pain In The Ass) | dramaproject van/met o.a. Fien Van Snick, Rita de Pita, Freek Mariën, Tiemen Van Haver, Michaël Ghekiere, Yemi Oduwale | kostuums: Kathy-Kika-Volaille-Vercauteren | supervisie: Valérie Vertenten | techniek: Tom Timmerman & Yemi Oduwale
reacties ...
"... Wat Maskeroen betreft, vrees ik dat ik je naar de mond zal moeten praten: ik heb er veel plezier aan beleefd. Lekkere spelers die wisten wat ze met de tekst wilden en mij dat op een geestige en intelligente manier duidelijk gemaakt kregen, en ze gaven mij het gevoel dat het om hun vragen en twijfels ging, die ook de mijne zijn. De tekst van Claus kende ik niet, en de 'oorspronkelijke' Mariken zat niet echt vers in mijn geheugen en dat had zowel een voordeel als een nadeel: daardoor ging de voorstelling in de eerste plaats over mij, over ons, nu hier; en anderzijds waren de scènes soms zo beknopt dat ik niet te weten kwam waar ze nu een antwoord, een eigen versie, op waren, waardoor ik niet helemaal mee was. zeker de eindscène had voor mij langer / uitgebreider / uitgewerkter gemogen ... maar hoe minder referentie, hoe minder ik naar een 'versie van' zat te kijken, hoe straffer ik het vond. respect!" Jorre Vandenbussche
"Goede voorstelling. Heb genoten. De studenten konden me blijven boeien. De tekst: de bewerking van de tekst, het spelen met de verschillende versies is redelijk geslaagd in zijn opzet. In acht genomen dat dit geschreven werd door een tweede bachelor moet ik zeggen dat dit zeer goed is. Duidelijke visie waar ze met de tekst naar toe willen gaan. De fragmentering van de tekst is in de meeste gevallen goed geslaagd. Sommige fragmenten weerhielden de spelers om concreet te spelen, ik kan met één visie niet besluiten of de tekst daar de oorzaak van is of het spel. Spel: goed tot zeer goed (.../...) Vormkeuze/decor/muziek: het geheel stond er, geen overbodige keuzes, dynamiek zat goed. Enkele fragmenten, waar er niet echt concreet gespeeld werd (spel, tekst???), zorgden voor een dip in de voorstelling, maar over het algemeen vond ik dit een zeer goede voorstelling, zeker in acht genomen dat dit werd opgezet door studenten van B3 en B2." Katrien Vuylsteke Vanfleteren
Programmatekst van Peter Kluppels (pdf bestand)
Wild Vlees
- naar Het Banket van Trymalchio uit het Satyricon van Petronius
- docent, regisseur, auteur: Sam Bogaerts
- productie: co-productie met het podiumkunstenaarscollectief 'de Bloedgroep'
- alle informatie op bloedgroep.be
- repetitieperiode: 19/9 t/m 21/11/07
- voorstellingen:
- 27/9/2007 HETPALEIS Antwerpen: improvisatie met publiek
- wo 22, do 23, vr 24, za 25/11 om 20:30 en zo 26/11 om 15:00 → Bij De Vieze Gasten, Reinaertstraat 125 Gent
- do 29/11/2007 20:00 De Spil, Roeslare
- za 20:15 15/12/2007 cc Strombeek, Grimbergen/Strombeek
- dramastudenten:
- Bert Dobbelaere, Hanneke Scholten (gast), Karlijn Zenta Maria Smit (ArtEZ Arnhem, te gast als Erasmusstudente), Pascale Wouters, Rilke Eyckermans, Saskia Verstiggel, Sielke De Mulder, Sofie Van den Bossche en Tom Van der Velde
- externe medewerkers:
-
- jazz: Christian Mendoza (p), Erik Bogaerts (s) & Jonathan Callens (d);
- vorm: Nikè Moens;
- dramaturgie: Elke Van Landeghem;
- productie, promotie: Dave Van Robays
- grafiek: Kristof Saeys ... flyer te downloaden →
recensies en reacties
-
Theater als Jamsessie door Wouter Hillaert (De Morgen) → Zoals bij het banket van Trimalchio in Satyricon laat ook De Bloedgroep zijn publiek gratis aanschuiven aan een gedekte tafel. Weinig ligt vast, alles kan gebeuren. Wild vlees draait om dineren als theater, maar ook om theater in dienst van het geld.
In het Satyricon van Caius Petronius Arbiter, zowat de enige overlevende roman uit de Romeinse era, vormt het centrale feestmaal een verderfelijke scène van rijkdom, verspilzucht en cliëntelisme, waarbij allerlei kunstjes de vertering moeten bevorderen. Dineren als theater, maar ook theater in dienst van het geld: rond die thema's is Sam Bogaerts aan de slag gegaan met zijn studenten van het Gentse Conservatorium.
Rond de scène hangen artikels die hun repetities gespekt hebben: dat de nieuwste generatie een arme zal zijn, dat onze tijd aan zijn eigen showdrift leidt en dat kunststudenten de lijst aanvoeren van afgestudeerden die na een jaar nog altijd werkloos zijn. O tempora, o mores. Bij Trimalchio kon ene Primigenius nog lallen: "Een goede opleiding betekent een schat van geld en wat je geleerd hebt, blijft je eeuwig bij."
Wat kok Bogaerts zijn studenten wil bijbrengen is zich vrij voelen op scène, durven te improviseren. Op de zondagsmatinee bij de Vieze Gasten leverde dat in het eerste deel van Wild Vlees treurige of net uitgelaten zangnummertjes op, terwijl je als disgenoot bij een glas wijn persoonlijke briefjes of een poëzietje ingefluisterd kreeg. Theater als kosteloze generositeit, goed voor de gemeenschapszin. De echte 'voorstelling' begint pas als de tafel weer leeg is. Onder slingerende lichtpeertjes plooit zich op een jamsessie van drie al even jonge muzikanten een mozaïek van beeldende solo's open, die samen Trimalchio's banket suggereren: slempende paartjes, halve dansen, een schoppartij, meisjes die zich in linnen wikkelen om zoals bij Petronius een skelet op te dragen, dat hier een bevallende vrouw komt aanstaren.
Net zo'n vergankelijk genot als het leven is deze geïmproviseerde Wild vlees: zeker gezellig, soms intrigerend, dan weer niet meer dan een schooloefening. Dat je er niks voor betaalt, moet die losheid in deze kapitalistische era rechtvaardigen.
- Een vriend van Pascale: "Ik heb wel genoten van het zingen en het toneelstuk en was tevens ook geraakt. De poëzie die zo persoonlijk werd gebracht en goed op de persoon gericht was had zijn uitwerking. Niet alle dagen krijg je zomaar een mooie en gevoelige toets. Het was ook niet voorspelbaar en dat bracht het tempo erin. Ook het stuk Wild Vlees was één en al verrassing. Door de opbouw van "het decor" kwam je geleidelijk in de juiste sfeer en na een tijd besefte je pas dat er geen woorden aan te pas kwamen, en het ook niet nodig was. Dus één en al gevoelens. Mooi zo! Het einde vond ik wel iets te voorspelbaar. Daar had ik nog een speciaaltje verwacht."
-
Martine De Gos: "(...) De ruimte was meteen een mooie verrassing; ik voelde me op een gezellig feest. Ik kreeg een glas rode wijn aangeboden en ander lekkers. Ik begreep dat het er allemaal losjes aan toe zou gaan. Maar misschien zou er nog wel iets bijzonders gebeuren? ... Die spanning werd wel gesuggereerd. Of stelde ik me dat alleen maar voor???
Af en toe kwamen studenten en Sam een praatje met me slaan. Ik, die normaal op zo’n soort gelegenheden amper mijn mond opendoe, begon toch te praten met de mensen naast mij en met collega Maarten rechtover me. Er was gezellige en goede muziek, al ben ik geen kenner wat dat betreft. Af en toe zongen de studenten. Het deed me erg denken aan de zangsessie van de lessen van Hilde Verheyen op de opendeur. Ik weet dus al dat sommige studenten goed kunnen zingen, anderen wat minder maar er “een draai aan geven”. Ik werd niet verrast. Ik kon hun zingen alleen appreciëren vanuit een enorme sympathie en genegenheid naar de studenten, maar als element in een muziektheatervoorstelling vond ik het maar matig interessant. Stilaan sloeg bij mij de verveling toe. Slechts twee keer was ik geïntrigeerd: door Pascale die me een vreemd woord in de schoot wierp, waarop ik wel niet op de juiste manier op reageerde (vond ik zelf achteraf), maar dat was goed geprobeerd om me uit het verwachte patroon te halen, en door een van de Nederlandse meisjes die een gedicht kwam zeggen. Zulke tussenkomsten had ik graag meer gehad.
(...) De 'opruimactie' die snel gevolgd werd door de 'verkleedpartij' vond ik boeiend. Er ontstonden merkwaardige relaties en poses tussen de spelers en mijn fantasie werd wel geprikkeld. Ik was vol verwachting. Maar jammer genoeg merk ik nu dat juist dit van de hele voorstelling mij het meest is bijgebleven: die verwachtingsvolle spanning. Dat vind ik wel jammer. Mijn verwachting werd niet ingelost. Ik weet niet welk statement werd gemaakt, ik weet niet wat de spelers wilden vertellen, behalve dat het er nogal wild aan toe kan gaan op of na een banket, wat op zich nogal eendimensionaal is. (...)
Ik had graag meer en sterker uitgediepte momenten van de spelers gehad, zoals dat van Sofie die met een blinddoek de toeschouwersruimte opliep en dan naar de andere spelers ‘te mooi’ riep. Of dat van een ‘uitgelaten’ Saskia die het geraamte kapotsloeg. Maar deze twee studenten duiken wel in mijn gedachten en beelden op. Wat de andere spelers betreft kan ik me niet meteen een beeld meer voor de geest halen. Ik ben naar huis gegaan met een gevoel dat er meer mogelijkheden inzaten en dat deze avond een oefensessie was en geen voorstelling.
- Benjamin Van Tourhout: "ik was gisteren op wild vlees / en ik was daar blij om / fascinerend om te zien wat er gebeurt als mensen mogen praten op een plek waar we geacht worden te zwijgen / prachtige sessie / vuil en mooi en esthetisch en hard / de gebroeders fellini en passolini en castelucci leken rond te dwalen / mooi hoe iedereen samen speelt en als in een dans voelt wat waar en hoe / kortom een kontent mens stapte op zijn fiets de kou in"
- Rita de Pita: "Rotslecht. 'k Zit nog liever op een plechtigecommuniefeest. En dan die Romeinse toga's van die tafellakens, wat een cliché!" Alleen de muziek was de moeite.
- Herwig Deweerdt: "Ik vond het opzet en de setting zondag bij de Vieze Gasten zeer mooi en verrassend. De ongedwongen sfeer, het simultaan door elkaar laten gebeuren van verschillende acties, de mooie muziek, de videobeelden, de pjoeter, de lekkere soep ... Maar, met het tweede deel was ik minder mee. Ik had een sterk gevoel van 'oei, is dit niet wat we in de seventies ook allemaal zagen en deden?' Maar goed, het had (denk ik) niet de pretentie om een voorstelling te zijn die af was, en in die zin heb ik me niet geërgerd en wel geamuseerd."
- Wim Willaert: "fantastische free-jazz in drie dimensies / ben ermee gaan slapen en ben ermee opgestaan ... / gezonde baksteen op de maag / holistische experimenten zijn een gemis op school / analyse is de ziekte der scholen / voelde me wel heel alleen en achtergelaten in het eerste deel wild vleesch / 'k had wat meer willen snoepen van gedichten en gesprekken in genotsvolle chaos / liedjes zijn mooie verhalen / kussen aan al dat vlees"
- Jan Rispens: "... er waren prachtige momenten en de grote climax in de eerste helft van het tweede deel vond ik erg beklemmend. Ook de tafellakens die in Romeinse toga’s veranderden konden mij erg bekoren. De bruitages die de spelers voor hun rekening namen zorgden voor een echt klankdécor. Ik voelde dat aan als een constante in de voorstelling. Klein punt van kritiek: het tweede stuk van het tweede deel kon de eerste climax moeilijk overtreffen, of anders gezegd: misschien kwam dat hoogtepunt wat vroeg. (...) en nog een bijkomende opinie: sommige zangprestaties vond ik verbluffend goed!"
Parkeerterreinenblues
- van Leen Verheyen
- mentor: Sam Bogaerts
- productie: theatercollectief Krakatau vzw
- Een man en een vrouw ontmoeten elkaar in een hotelkamer aan zee. Niets is echt en alles is mogelijk.
- meer informatie op www.myspace.com/krakatauvzw
- repetitieperiode: 15/9/2007 t/m 3/12/2007; repetities in de Bijloke L2 ma 19:00 - 22:00 en wo 19:30 - 22:00
- voorstellingen:
- 4/12/2007 20:30 → Westouter (try-out) Utendoale, Sulferbergstraat
- 20, 21, 22 en 23/12/2007 20:30 → Gent, De Rode Pomp
- werken mee:
- spel: Michaël Ghekiere en Joke Raes
- muziek: Noor D'Heere (muzikale leiding, saxofoon); Pieter Tieghem (piano); Stijn Bettens (accordeon); Nicky Frissyn (bas)
- regie, dramaturgie: Leen Verheyen
- danscoach en tango-choreografie: Charlotte Van Wouwe
- vorm: Dries De Win
- theatertechniek: Tom Timmerman
