Nachtwake
van Lars Norén | regie Dirk Tanghe | vertaling Karst Woudstra
met:
Alexis Julémont (Erasmus student Conservatoire de Mons)
Lize Pede
Sarah Van Overwaelle
Seppe Cosyns
Silke Goessens: stagiaire vorm (T.K.O. Academie Antwerpen)
Leo Verlinden: productieleiding
Tom Timmerman: lichtontwerp, licht- en klanktechniek
Johan Versele: regie-assistent
Te zien in de studio van LOD, Bijlokekaai 3, Gent op wo 20, do 21, vr 22, za 23 en ma 25 januari 2010 om 20:00 | reserveren enkel via drama.gent@gmail.com
repetitiefoto Johan Versele | Seppe Cosyns en Lize Pede →
Voor Nachtwake (1983) liet Lars Norén zich inspireren door Albee’s Who’s afraid of Virginia Woolf. Ook Nachtwake is een heftig relatiestuk, maar beperkt zich niet tot de echtelijke relatie. Twee broers komen na de crematie van hun moeder bij elkaar. Tijdens de nachtwake worden ze geconfronteerd met hun angsten, hun verwachtingen en afhankelijkheid. Ook hun echtgenotes laten zich niet onbetuigd.
Synopsis
Twee broers komen met hun vrouwen bij elkaar vlak na de crematie van hun moeder. De urn met haar as staat op tafel. De ene is uitgekeken op zijn relatie. De andere heeft net vernomen dat zijn vrouw een relatie heeft met een veel jongere man. Tijdens de nacht komen deze pijnlijke waarheden langzaam aan het licht. Pittig, sensueel, hard, en meedogenloos ontmantelen de koppels hun ziel.
In de toneelstukken van Lars Norén heeft het huwelijk veel weg van een gevangenis waarin echtgenoten tot elkaar zijn veroordeeld. Met veel verbaal en soms lichamelijk geweld proberen ze eruit te ontsnappen. Een stuk over emotie en controle, over nood aan liefde en respect, over afhankelijkheid en macht. Met Nachtwake gaan publiek en acteurs letterlijk samen de nacht in voor een mentale en fysieke uitputtingsslag die wonden slaat en littekens achterlaat. Het is ongetwijfeld een hoogtepunt in het omvangrijke oeuvre van Lars Norén en een belangrijke tekst uit de hedendaagse toneelliteratuur. → met dank aan Mathias Sercu
Het is de stilte waarnaar je moet luisteren
Lars Norén
de stilte achter allusies, elisies
de stilte in welbespraaktheid
of in - wat genoemd wordt -
formele perfectie.
Dat is het zoeken naar het zinledige
in het zinvolle
en omgekeerd
En alles wat ik zo kunstig poog te dichten
is juist ongekunsteld
en al het volle ledig
Wat ik geschreven heb
is tussen de regels geschreven
