pagina's voor wie Shakespeare liefheeft!
nieuw: Greenblatt
Op de Greenblatt 1: een gesprek met Stephen Greenblatt, een van 's werelds interessantste en bekendste Shakespeare-kenners. Op de Greenblatt 2: over z'n boek Will in the World oftewel De wereld van Shakespeare.
allereerst de gebouwen?
pagina 'Shakespearean Playhouses' ... interessant antiek artikel over theaters etc. in Shake's tijd! (Deze pagina laadt zeer langzaam, zelfs met een adsl verbinding, omdat het in feite een volledig boek is, met veel illustraties ... maar 't is de moeite. Wie het hele boek naar z'n computer wil kopiëren kan dat via deze Gutenberg link.
ten tweede: die goede oude dokter Burgersdijk!
Wat hij 111 jaar geleden al allemaal wist: Burgersdijk over het Leven en het Werk van William Shakespeare.
ten derde het geloof!
Shakespeare was een katholieke rebel, in een gevaarlijke tijd, toen katholieke hoofden geregeld met de bijl gescheiden werden van hun lijf! Wie zeer ijverig is moet eens rondkijken op de webpagina's van mijn geliefde Hildegard Hammerschmidt-Hummel!
The convincing new image of Shakespeare developed by Hildegard Hammerschmidt-Hummel is in many ways revolutionary. It poses a great challenge, above all to the United Kingdom. Elizabeth I is thought of as the great trail-blazer of the English nation. She laid the foundations of England’s sea-power and the British Empire. She made the final break with Rome, and firmly based her country on a fundamental protestant order. Excommunicated by Rome, and confronted by a secret Jesuit counter-reformation in her own country, she eventually found herself obliged to take ever more severe measures against her Catholic subjects. She achieved her aims by force where necessary. Hildegard Hammerschmidt-Hummel has shown convincingly that Shakespeare, as a Catholic, cannot have been on the side of the English government, and was inevitably an opponent of the English crown. But as a poet he cannot be tied down to any Catholic doctrine, since it goes without saying that his work and his world-view are universal.
The author can look back on a body of work which completely and comprehensibly re-positions and reinterprets the writings of William Shakespeare, paying critical respect to them in all their greatness and unity, their historical uniqueness and timelessness, and the singularity of their origins, and making them more accessible not only to academic circles but also to a wider readership. In doing so, she has won for herself a special standing within national and international Shakespeare studies. New insights are not accepted overnight, especially if they are uncomfortable. Frau Hammerschmidt-Hummel’s colleagues will be coming to terms with this challenge for decades to come. They would be right to congratulate her on this outstanding achievement. For her and her work we wish due recognition, and for her and her family we wish good fortune, health, happiness and a productive life in future.
Over de sonnetten van Wi.Sh.
sonnettenpagina van bloedgroep.be, met o.a. een mooie tekst van vertaler Guido De Bruyn
een vermakelijk gesprek tussen Pol Arias en Lieven Vandenhaute over Shakespeariaanse Travestieten
ook voor wie de voorstelling niet heeft gezien ...
- Ook bij de Bloedgroep van Malpertuis te Tielt is er een stuk van Shakespeare As You Like It in een regie van Sam Bogaerts. Ook hier is er duchtig gefoefeld met het stuk, hè! (de vorige recensie ging over Amlet van Decorte)
- Wel ook hier is het één en ander weggelaten in die komedie, want het is een komedie van Shakespeare. De voorstelling duurt hier ook maar zo'n anderhalf uur. Maar toch gaat Sam Bogaerts op een veel meer geraffineerder manier te werk.
- Het is niet de bedoeling om te simplifiëren?
- Nee, hij verwerkt bijvoorbeeld heel veel taalvarianten van heel veel dialogen naar heel volkse, maar allemaal met een verrassend hoog polemisch karakter en vol met pittige, speelse vondsten. Nu moet ik zeggen, die taalwisseling heeft met het verhaal ook zelf te maken. Ik ga niet proberen dat na te vertellen. Dat is onbegonnen werk in dat stuk, As You Like It, dat hier de titel meekrijgt van Prinsessen in de Bossen. Maar het gaat over heibel aan het hof met edellieden die in de bossen gaan wonen. Bij Shakespeare is dat het Ardense woud. Twee prinsessen die zich als man verkleden en dan samen met de zot van de koning die edellieden achternagaan in dat bos. Al die mensen komen daar dan nog herders en herderinnetjes tegen. Een heel gedoe van iedereen die elkaar in dat bos op het lijf loopt.
- Kortom, er zijn prinsessen maar dat zijn mannen die zich als vrouw verkleden.
- Die zich als vrouw verkleden, dat zijn eigenlijk vrouwen. Bij Shakespeare waren dat mannen die zich als vrouw moesten verkleden en die zich dan weer als man verkleden. Dat was nogal een rare bedoening want in die tijd van Shakespeare mochten vrouwen niet op het toneel.
- Jaja, dus dat was een man, die speelde een vrouw, die zich als man verkleedde, bij Shakespeare.
- Ja, en het rare is bij Bogaerts ... die gaat dat nog eens driedubbel verwerken, want die zorgt voor heel veel verwarring. Hoe moet ik dat zeggen — ja, je kan verschillende thema's in dat stuk zien. Er is een botsing van mensen van de stad met die van het platteland. Je ziet ook hoe mensen letterlijk en figuurlijk vergroeien met de natuur, anderen weer niet. Er duikt ook nogal wat gefilosofeer in op, maar met veel relativering. Maar het hoofdthema is toch wel: snakken naar liefde en het heel impulsief reageren erop. En dat schept heel veel verwarring met die vrouwen die zich als man verkleden en die mannen die zich als vrouw verkleden. Je weet op het einde niet meer wie met wie vrijt. Is er nu een man met een vrouw aan het vrijen of een vrouw met een man of dan toch een man met een man. Dus bij Shakespeare raak je al bijna de tel kwijt maar in deze voorstelling word je er gewoon knettergek van want die sluwe vos van een Sam Bogaerts, die drijft de verwarring ten top door personages van mannen te laten spelen door vrouwen en omgekeerd. Die gaan zich dan weer als man of vrouw verkleden.
Je voelt het al, je weet het niet meer, je krijgt dubbele of driedubbele verkleedpartijen met als resultaat dat dit één van de meest subversieve Shakespeare voorstellingen is die ik ooit gezien heb. Ik moet toegeven het is een voorstelling waarin de ene vondst de andere wegduwt, scène na scène. Er zijn heel veel scènes in dat stuk. Je ziet de fantasie triomferen, met heel eenvoudige middelen ook. Soms zit je te denken: zo moet het in de tijd van Shakespeare ook gegaan zijn, gewoon spel, verkleedpartijen, schitterende taalfondsen, een paar struiken en je denkt dat je in een bos zit. Even zelfs een echt kampvuur met drie lagen errond, echt fascinerend om te zien. Dat alles in schemerd donker, met een rood gordijntje dat telkens naar beneden komt en terug opgaat en waarachter telkens nieuwe verrassingen opduiken. 't Is mooi groepswerk met zelfs nog studenten erbij maar ook toch wel enkele straffe uitschieters zoals bijvoorbeeld Jobst Schnibbe als prinses. Niet te geloven!
- Jobst Schnibbe als prinses?
- Ja, niet te geloven met hoge naaldschoenen aan. Het is onthutsend!
- Onthutsend?
- Jaja, vooral Tania Van der Sanden als de zot!
- Ik wist dat die Tania van der Sanden enorm veel kan bekken op de televisie. Ze is de moeder in Vaneigens.
- Maar wat ze hier doet, dat is toch wel werkelijk buitengewoon. Ik zou zeggen Sam Bogaerts geeft hier gewoon les in theatermaken. Hoe hij dat stuk herschreven en geactualiseerd heeft, het zelfs en passant filosofisch duidt, hoe hij dat springlevend, geestig en amusant weet te houden. Ik lik daar mijn vingers bij af. Wat een theaterplezier, zou ik zeggen ...
(februari 2001, studio Brussel)
