Geboren te Aalst op 9 september 1771 en gestorven te Gent op 24 oktober 1843. In 1817 werd Kluyskens tot buitengewoon hoogleraar en in 1829 tot gewoon hoogleraar in de geneeskunde aan de universiteit van Gent benoemd. J.F. Kluyskens was geen hogeschool-gediplomeerde, hij leerde de beginselen van zijn vak bij de chirurgijn-barbier Jan Miele te Gent. Bij een ministerieel besluit uit 1819 werd hem uit hoofde van zijn grote kennis en dito ondervinding het diploma in de geneeskunde en de chirurgie toegekend, hij was door de praktijk geschoold.
In 1791 won hij als chirurgijn-barbier de Gouden Medaille van de Stad Gent met een dissertatie over de bevalling, in 1792 was hij als chirurg in dienst van het Oostenrijkse leger, in 1794 van het Hollandse leger. In 1796 was hij gehecht aan het hospitaal te Gent. In 1804 werd hij door de Fransen tot professor aan de 'Ecole centrale de médicine du département de l'Escaut' te Gent benoemd.
Kort na de slag bij Waterloo werd hij naar Brussel geroepen om de gewonden te verzorgen. Volgens zijn staat van verdienste heeft hij er negenduizend verzorgd, onder hen heeft hij er circa driehonderd geamputeerd zonder verdoving! In de jaren 1830-1831 en 1839-1840 was hij rector van de Universiteit te Gent. In 1841 werd hem het emeritaat verleend en werd hij tevens lid van de Academie voor Geneeskunde, die in hetzelfde jaar was opgericht.
(1000 jaar Ekkergem, p 266)